زینب بیات

ایستاده‌ام در حوالی چشمانت
در فصل انگور
پنجره‌ها هوایی می‌شوند
و نام تو را می‌آورند بر زبان
راستی
از غنچه‌ها چه خبر؟
امسال اجازۀ لبخند می‌گیرند؟
و پرنده‌ها مجوز آواز؟
چه کرده‌اند با ذوق درخت‌های گیلاس سركوچه‌ای‌مان ؟
به من بگو
تا بهار چند فرسنگ راه است؟


مسموم است هوای خیابان
و من گم‌کرده‌ام‌ صدای خنده‌هایت را
که هیچ قاصدکی نشانی از آن برایم نخواهد داد
و من در هر نابهاری
چشم به راهت می‌نشینم
و از پرستوهای سرگردان
نشانی راهی را می‌پرسم
که به تو می‌رسد

۱۰ مهر ۱۴۰۵

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *